Zespół lęku napadowego (nazywany też napadami paniki): to nagłe, bardzo silne napady panicznego lęku, z towarzyszącym silnym strachem przed śmiercią, omdleniem lub utratą kontroli oraz nasilonymi objawami somatycznymi   dusznością, zawrotami głowy, przyspieszoną akcją serca itp. Napady są krótkotrwałe (kilkunastominutowe), ale mogą się powtarzać, w znaczny sposób przyczyniając się do pogorszenia jakości życia osób na nie cierpiących. Mogą również powodować obawę przed kolejnym napadem czyli tzw. lęk antycypacyjny (lęk przed lękiem). Osoby z lękiem panicznym najczęściej trafiają do lekarzy pierwszego kontaktu lub nawet na izbę przyjęć szpitali z podejrzeniem np. zawału serca, gdyż napad paniki czasem może sugerować zawał. W takich przypadkach dokładne badania nie wykazują żadnych odchyleń od normy, co jeszcze bardziej niepokoi pacjentów, gdyż nie rozumieją co się z nimi dzieje, a lekarze mówią im, że są zdrowi.

Lęk paniczny może wywołać zmiany zachowań w codziennym życiu. Czasem osoby w obawie przed wystąpieniem napadu paniki rezygnują z wielu aktywności (np. nie wychodzą sami z domu, nie chodzą sami do sklepu, marketu czy kościoła, nie podróżują). W skrajnych przypadkach mogą stać się całkowicie uzależnieni od pomocy najbliższych. Taki lęk przed wychodzeniem z domu, przebywaniem w miejscach publicznych, tłumie lub samotnym podróżowaniem nazywamy agorafobią (z gr. agora   rynek, phobia lęk).


Fobia społeczna (zespół lęku społecznego): to szczególny rodzaj zaburzeń lękowych, charakteryzujący się występowaniem silnego lęku w sytuacjach kontaktów z innymi ludźmi. Osoba z lękiem społecznym odczuwa ogromny dyskomfort, zdenerwowanie, a często nawet silne dolegliwości cielesne tj. kołatania serca, zawroty głowy, nudności, silne zaczerwienienie twarzy, towarzyszą temu liczne obawy, że zostanie skrytykowana, wyśmiana lub skompromituje się w towarzystwie. Osoby takie często bardzo kontrolują swoje wypowiedzi, unikają wypowiadania się w towarzystwie lub w ogóle unikają przebywania wśród ludzi. Prowadzi to do znacznie obniżonego komfortu ich życia, mają problemy z podjęciem pracy zgodnej ze swoimi kwalifikacjami, ograniczają grupę znajomych, co jeszcze bardziej nasila ich problem, gdyż tworzy się tzw. błędne koło lęku. Pierwsze objawy fobii społecznej najczęściej pojawiają się w okresie dorastania i często trwają latami, powodując, że osoby zamiast korzystać z życia, wycofują się z niego.