Najczęściej spotykane NARKOTYKI

• HEROINA

Znana także jako hera, jest półsyntetyczną pochodną morfiny i występuje jako bezwonny, gorzki proszek rozpuszczalny w wodzie. Zwykle jest wstrzykiwana dożylnie w rękę lub pachwinę, co powoduje powstawanie tak zwanych ścieżek, czy blizn. Można ją jednak także palić lub wdychać.

Heroina ma hamujący wpływ na centralny układ nerwowy i wywołuje euforię trwającą od 3 do 6 godzin. Intensywny na początku "haj" ustępuje potem ogólnie przyjemnemu samopoczuciu. Ze względu na uspakajające właściwości heroiny, osoba pozostająca pod jej wpływem wydaje się ospała, a jeśli zostawi się ją w spokoju, przysypia. Heroina jest narkotykiem niebezpiecznym i szybko uzależniającym. Większości używających daje długotrwałe poczucie przyjemności i szybko staje się głównym narkotykiem. Regularne używanie prowadzi do uzależnienia w ciągu kilku tygodni. Heroina utrudnia normalne funkcjonowanie i w wielu przypadkach staje się przyczyną konwulsji, śpiączki, a nawet śmierci. Użycie heroiny utrzymywało się na mniej więcej stałym poziomie przez ponad 20 lat, ale obecnie wykazuje tendencję wzrostową, zwłaszcza wśród osób używających kokainy. Będąc środkiem pobudzającym, kokaina często pozostawia po sobie silny niepokój, który można zmniejszyć za pomocą heroiny, środka uspokajającego i przeciwbólowego. Ponadto, połączenie kokainy i heroiny może wywołać zwielokrotnioną euforię. W przeszłości mniej niż 1 procent młodzieży kończącej szkoły średnie używało heroiny. Obecnie, wraz ze wzrostem popularności kokainy wśród nastolatków i starszej młodzieży, można oczekiwać równoległego zwiększania popytu na heroinę.

• KOKAINA

Najniebezpieczniejszym wśród środków pobudzających jest kokaina i jej wzmocniona po-chodna, crack. Wytwarzana jest z liści koki, a sprzedaje się ją w postaci białego, bezwonnego, krystalicznego proszku rozpuszczalnego w wodzie. W tej formie najczęściej się ją wdycha (absorbuje przez błony śluzowe nosa, rozciera na dziąsłach lub wstrzykuje bezpośrednio do żyły. Proszek ten można również palić oraz łykać lub rozpuszczony w wodzie zakraplać głęboko do nosa za pomocą pipetki. Działka kokainy to wałeczek proszku o długości mniej więcej 2 cali i szerokości ćwierć cala usypany na lusterku lub kawałku szkła. Wdycha się tę porcję przez słomkę lub zwinięty banknot. Niektóre nastolatki mają jeden długi paznokieć albo maleńką łyżeczkę (zwykle noszoną na szyi) do odmierzania działki kokainy.

Kokaina - kiedyś bardzo droga, a obecnie w cenie 2 dolary za działkę - stała się praktycznie dostępna dla każdego. Niska cena spowodowała rozprzestrzenienie się jej użycia na różne grupy społeczne, czyniąc ją osiągalną dla nastolatków w całych Stanach Zjednoczonych.

Kokaina przynosi szybkie i mocne poczucie euforii. Neurolodzy odkryli, że dopamina, chemicznie czynna substancja w mózgu, jest odpowiedzialna za powstawanie odczucia przyjemności. Kokaina działa w taki sposób, że neurony zostają zalane dopaminą, dając uczucie uniesienia, które trwa od 10 do 20 minut. Pragnienie ponownego przeżycia tej intensywnej przyjemności jest potężne, a depresja następująca po "haju" - głęboka.

Uzależnienie fizyczne i psychiczne rozwija się u zażywającego kokainę nastolatka przeważnie w ciągu około 16 miesięcy. W okresie ostatnich 10 lat potroiła się liczba ofiar tego narkotyku. Powodem śmierci może być ustanie oddychania, gdy mózg przestaje podtrzymywać działanie autonomicznego układu nerwowego; wylew krwi do mózgu, gdy szybko wzrastające ciśnienie krwi rozrywa naczynia krwionośne; konwulsje; lub migotanie przedsionków, które prowadzi do zatrzymania akcji serca. Ponadto, regularne używanie kokainy może poważnie zdezorganizować procesy psychiczne, powodując takie reakcje psychotyczne, jak halucynacje, paranoja i gwałtowne zachowania.

Oznakami używania kokainy są: nieustanny katar, chroniczny ból gardła, krwotoki z nosa, stan zapalny w zatokach, dziury w przegrodzie nosowej, zapalenie wątroby i problemy z płucami. Kokaina nie jest wynalazkiem naszej epoki. Używano jej już za czasów Inków, a znakomitości ta-kie, jak Zygmunt Freud wychwalały jej euforyczne właściwości. Dopiero niedawno zaczęto odkrywać niszczące skutki regularnego jej używania. W latach osiemdziesiątych, gdy tak modna była energia, szybkie działania i sprawność, użycie kokainy osiągnęło stan epidemii. W przeciwieństwie do alkoholu i marihuany, które zmniejszają energię i motywację, kokaina doskonale odpowiada etosowi sukcesu i nieustannych osiągnięć.

• CRACK

Najsilniejsze działanie uzależniające spośród wszystkich narkotyków dostępnych w Stanach Zjednoczonych ma crack - narkotyk błyskawiczny. Wytwarzany jest przez mieszanie proszku kokainowego z eterem lub proszkiem do pieczenia, różnymi aktywatorami chemicznymi oraz wodą. Mieszankę podgrzewa się, a gdy wytworzona w ten sposób masa zastygnie, kroi się ją na kawałeczki przypominające płatki mydlane. Można je potem dodać do papierosa zawierającego tytoń lub marihuanę, można też palić je w fajce wodnej. Substancja czynna dociera do mózgu w ciągu około 7 sekund powodując przypływ euforii trwający do 20 minut i przewyższający pięcio – lub dziesięcio - krotnie "haj" wywołany przez kokainę.

Nazwa crack pochodzi od trzaskania kawałków spalonego narkotyku. Ponieważ crack daje najszybsze i najbardziej intensywne przeżycie euforii, ma też największą moc uzależnienia. Im silniejsza i szybciej osiągalna przyjemność, tym większe możliwości uzależniania liczniejszej grupy osób.

Według dr Arnolda Washtona, nowojorskiego psychofarmakologa, crack jest obecnie najgroźniejszą z istniejących substancji uzależniających. Ze względu na siłę, crack jest odpowiedzialny za większe zniszczenia fizyczne i psychiczne oraz bardziej gwałtowne zachowania niż kokaina. Sprzedaje się go w niewielkich, szklanych fiolkach z kolorowymi, plastykowymi korkami, zazwyczaj w cenie 5 dolarów za dwa kawałki. Chociaż epidemia cracku łączona jest zwykle ze środowiskami miejskiej biedoty, obecnie lekarze, terapeuci i sami narkomani donoszą o zwiększającej się liczbie uzależnień w rodzinach średniozamożnych. Według badań przeprowadzonych przez dr Washtona, w tym środowisku więcej jest uzależnionych niż w jakiejkolwiek innej części populacji.

Tak więc, wbrew potocznym opiniom. nastolatki z zamożnych przedmieść są tak samo jak dzieci z biednych dzielnic narażone na uzależnienie od cracku; a może nawet bardziej.

• MARIHUANA

Trzecim najczęściej używanym narkotykiem jest marihuana - nazywana trawą, trawką, maryhą, maryśką. Jest to halucynogen wywołujący stan euforii i poczucie wzmożonej świadomości. Jeśli nie wiesz jak wygląda marihuana, wyobraź sobie papierosa zwiniętego ręcznie z oregano i szałwii. Chociaż zwykle marihuanę się pali, jej nasionka, gałązki i listki mogą być dodawane do ciast i spożywane w herbatnikach.

Marihuanę, związaną z pacyfistycznym ruchem kontrkultury lat siedemdziesiątych. Uważa się za stosunkowo łagodny narkotyk. Dziś jednak mamy do czynienia z substancją zawierającą więcej niż dwukrotną dawkę THC (najważniejszy składnik psychoaktywny narkotyku) w porównaniu z marihuaną lat sześćdziesiątych, a więc podwojeniu ulega moc narkotyku i jego efekty uboczne.

Marihuana powoduje praktycznie takie same problemy, co alkohol i nikotyna, a oprócz tego przynosi rozmaite krótko- i długotrwałe zatrucia dodatkowe. Potoczna opinia, że marihuanę bezpieczniej jest palić niż papierosy nie potwierdza się w najnowszych badaniach. Wskazują one, że dym z marihuany zawiera więcej substancji rakotwórczych niż dym z papierosa. Ponadto, palacze marihuany dużej zatrzymują w płucach dym, aby zmaksymalizować działanie narkotyku. W ten sposób zwiększają uszkodzenie oskrzeli i płuc. Badania przeprowadzone przez Wydział Medyczny Kalifornijskiego Uniwersytetu w Los Angeles wskazują, że wysoka zawartość substancji rakotwórczych w płucach palaczy marihuany sytuuje ich w grupie najbardziej narażonej na raka płuc.

Badania w dziedzinie oddziaływania THC (delta-9-czterowodorokannabinolu) na komórkową strukturę organizmu wykazują, że marihuana bezpośrednio wpływa na system odpornościowy czło-wieka uszkadzając jeden z elementów obronnego systemu białych ciałek krwi. Osoba używająca marihuany staje się więc podatniejsza na wszelkiego rodzaju choroby. Ponadto odkryto, że marihuana obniża poziom hormonów u nastolatków, a zatem może hamować seksualny rozwój zarówno chłopców, jak i dziewcząt. Krótkotrwałe efekty używania marihuany to obniżona temperatura ciała, zwiększony apetyt, przyspieszona (około 50 procent) akcja serca oraz suchość w przewodach nosowych. Efekty długotrwałe są rezultatem długotrwałych zalegań THC w organizmie przez okres sięgający 30 dni. Przy powtarzającym się kontakcie z narkotykiem, THC gromadzi się i przez wiele miesięcy bywa przechowywany w komórkach tłuszczowych mózgu, wątroby i organów płciowych.

Marihuana ma negatywny wpływ nie tylko na fizyczny rozwój nastolatków, ale także na ich sprawność intelektualną i emocjonalną. Narkotyk ten zmienia zdolność młodego człowieka do koncentracji i jasnego postrzegania oraz wpływa na trwałość motywacji. Prawdopodobnie najbardziej znanym efektem ubocznym THC, wynikającym z regularnego używania marihuany, jest syndrom amotywacyjny, objawiający się apatią, zobojętnieniem, zaniedbaniem własnego wyglądu i niemożnością skupienia się na jakichkolwiek celach. Ta utrata energii dezorganizuje życie codzienne.

Chociaż oczyszczenie organizmu z THC może trwać kilka miesięcy, rok, a nawet dłużej, syndrom amotywacyjny w końcu ustąpi, jeśli nastolatek porzuci palenie marihuany.

• MESKALINA

Meskalina - substancja o silnym halucynogennym działaniu z grupy fenyloalkiloamin. Występuje w kaktusach meksykańskich gatunku anthalonium. Tubylcy z rośliny tej przygotowali nar-kotyk. Jest potencjalnym psychotoksycznym BST. Jednorazowe dawki 50-200 mg wywołują psy-chozy trwające 1-2 godzin.

Początkowymi objawami są chorobliwe gadulstwo i podwyższona aktywność motoryczna. Następnie pojawiają się bóle i zawroty głowy, potliwość i rozszerzenie źrenic. Większe dawki po-wodują wystąpienie halucynacji wzrokowych, rzadziej słuchowych. Zatruty wykazuje pełną świadomość. Halucynacje są przyjemne i niezwykle barwne, połączone z utratą poczucia czasu i przestrzeni oraz stanami nadmiernej wesołości. Stan psychozy może trwać 6-24 godzin. Dawki powodujące halucynacje są bliskie śmiertelnym. Śmierć następuje w wyniku paraliżu układu oddechowego. LD50*2 dla szczura przez przewód pokarmowy wynosi 157 mg/kg.

• INHALANTY

Inhalanty są grupą najszerzej używanych narkotyków. Dzieci wąchają kleje, benzynę, opary aerozolów (takich jak z pojemników po bitej śmietanie czy farbie w sprayu), płyny do zapalniczek, płyny czyszczące i korekcyjne oraz azotyn butylu (żółtawy płyn zwykle sprzedawany w małych buteleczkach pod nazwą "Rush" lub "Locker Room"). Środki te wywołują nagłą euforię oraz po-czucie dezorientacji i nieważkości.

Wszystkie te pozornie nieszkodliwe substancje - całkowicie legalne - są w gruncie rzeczy bardzo niebezpieczne. Niszczą komórki mózgowe i powodują uszkodzenia centralnego układu nerwowego. Na różnego rodzaju uszkodzenia mózgu cierpi blisko połowa regularnych "wąchaczy". O używaniu inhalantów świadczą następujące oznaki: zmęczenie, utrata apetytu i wagi ciała, częsty kaszel i krwawienie z nosa oraz trudności w mówieniu.

Inhalanty nie są zwykle głównymi narkotykami nastolatków. Funkcjonują one raczej jak lu-kier na ciastku, dodatek do alkoholu czy marihuany. Bywają one jednak głównymi środkami odurzającymi dla dzieci do dziesiątego roku życia - być może dlatego, że są ogólnie dostępne i łatwe do ukrycia.

• LSD

LSD-25 - dietyloamid kwasu lizergowego-alkaloid o silnym działaniu psychotoksycznym. Występuje w znikomych ilościach w sporyszu roślinach pnących rivea corymboza i ipomea tricolor, z których wydzielany jest do celów leczniczych. Możliwa jest synteza LSD-25. Jest to krystaliczna substancja" łatwo rozkładająca się przy ogrzewaniu. Nie rozpuszcza się w wodzie. Tworzy sole, które są dobrze rozpuszczalne w wodzie (np. winian). Utleniany lub chlorowany (np. podchlorynami) traci właściwości toksyczne. Rozkład hydrolityczny LSD-25 zachodzi dopiero po 1-godzin-nym gotowaniu w 7% roztworze wodorotlenku potasowego (KOR). Progowa dawka dla ludzi wy-nosi ok. 0,0003-0,0005 mg/kg. Skuteczna dawka wywołująca psychozy to 0,002 mg/kg.

Pierwsze objawy pojawiają się po 15-60 minutach jako niepokój, rozstrojenie widzenia, osłabienie uwagi, napady śmiechu i utrudnienia mowy. Wizualne spostrzeżenia są zniekształcone, widziane przedmioty ulegają deformacją i zmianom barwy. Zatruty traci poczucie czasu i szybkości. Halucynacjom wzrokowym towarzyszą również słuchowe, potęgujące iluzje. Przebieg halucynacji bywa często bardzo męczący. Mogą pojawić się stany lękowe i manie prześladowcze prowadzące do wrogiego i nieufnego stosunku do otoczenia oraz gwałtownych, gniewnych reakcji. Psychoza osiąga maksimum po 2-4 godzinach i trwa od 5-12 godzin. Zatrucie nie pozostawia żadnych, ale nadużywanie LSD prowadzi do narkomanii. Duże dawki śmiertelne np. LD50 dożylnie dla królika wynosi 0,3 mg/kg. LSD-25 jest potencjalnym psychotoksycznym BST. Pochodne, ale nieco słabsze właściwości mają inne pochodne kwasu lizergowego np. etyloamid (LAE), hydrazyd (LSH) i inne.

• AMFETAMINA

Należy do syntetycznych substancji pobudzających. Ma działanie ożywiające, przyśpiesza tempo reakcji chemicznych zachodzących w organizmie i powoduje spalanie większej ilości ener-gii. Zażywana w większych ilościach dezorganizuje myślenie. Za zażycie amfetaminy organizm płaci wysoką cenę: częste bóle głowy, wyczerpanie fizyczne oraz psychiczne rozbicie i anemia. Po uczuciu ożywienia następuje smutek, depresja i zmęczenie. Pamięć o miłych przeżyciach skłania człowieka do zażycia kolejnej dawki narkotyku. Duże i często przyjmowane dawki mogą wywołać delirium, silny niepokój, halucynacje. Powrót do równowagi może trwać przez parę dni.

Amfetamina jest środkiem silnie działającym na naszą psychikę. Można być tego nieświado-mym, dopiero silny stres lub mocne przeżycie jest wstanie wyzwolić chorobę. Może to być schizo-frenia, depresja lub lekka psychoza. Intensywne zażywanie amfetaminy może zakończyć się śmier-cią z wyczerpania.

Skutki zażywania:

– duże zmęczenie,
– anemia,
– kłopoty z koncentracją,
– psychoza amfetaminowa,
– zaburzenie pracy serca,
– uszkodzenie centralnego układu nerwowego,
– wzrost agresji,
– śmierć.