Seksoholizm - Wciąga i zniewala jak narkotyk. Rujnuje zdrowie, niszczy związki z ludźmi, może nawet zagrozić życiu!

NA SZCZĘŚCIE MOŻNA ZNALEŹĆ POMOC

Seksoholizm, zwany potocznie erotomanią, nie ma nic wspólnego z nadpobudliwością seksualną, określaną też mianem nimfomanii.

Erotoman dąży do odbycia stosunku nie po to, by zyskać przyjemność, ale by rozładować szarpiące nim emocje. Niczym narkoman, człowiek taki zrobi wszystko, po prostu wszystko, by zaspokoić nękający go głód seksu.

Dla seksoholika seks to narkotyk i nie jest to wcale metafora. Substancją uzależniającą są w tym wypadku endorfiny. To związki produkowane przez mózg, które pełnią funkcje neuroprzekaźników, zmniejszają odczuwanie bólu, wpływają na emocje. Budowa chemiczna endorfin jest łudząco podobna do budowy morfiny, ale działają one o wiele, wiele silniej. Erotomana dręczą wszystkie objawy narkotycznego głodu: rozdrażnienie, silne bóle mięśni, bezsenność, rozkojarzenie, ataki paniki, depresja, myśli samobójcze.

Chwilową ulgę może przynieść tylko szybkie podanie substancji uzależniającej. A erotoman produkuje ją sobie sam! Seks z obcą osobą, dodaje temu wszystkiemu dodatkowego smaczku (to efekt działającego euforyzująco hormonu adrenaliny).

Opętanie seksem powoduje zmianę usposobienia i zachowań. Seksoholik odsuwa się od rodziny i przyjaciół, bo nie może się z nimi podzielić swoim seksualnym cierpieniem. Zachowania erotomanów napędza wstyd (dlaczego nie potrafię być "normalny", taki, jak inni), który jest zarazem reakcją na ich bezsilność i brak kontroli.

Jak na ironię, na początku uzależnienia wielu seksoholików ma bardzo dobre wyniki w pracy, są wręcz posądzani o pracoholizm. Dlaczego? Bo erotoman gorączkowo szuka wrażeń, a gdy to uzyska, pragnie uciec od wspomnień. Rzuca się więc w wir pracy.

Oto lista zachowań najbardziej typowych dla seksoholików:

fantasta
obsesyjnie myśli o przygodach seksualnych, układa scenariusz randki, ale jeśli już kogoś pozna, wycofuje się zanim dojdzie do kontaktu fizycznego; napięcie seksualne rozładowuje przez masturbację, często tak silną, że dochodzi do samookaleczeń narządów intymnych

podglądacz
narusza intymność innych ludzi, podgląda ich przez lornetkę, ukrywa się w krzakach, zagląda przez okna; podnieca go i ryzyko, i to, co widzi

sieciowy maniak
spędza wiele godzin w internecie, odwiedza czaty i listy dyskusyjne związane z seksem; w komputerze ma długą listę sieciowych kochanków

ekshibicjonista
podnieca go prezentowanie innym ludziom swego ciała i zachowań erotycznych; np. wycina podszewkę w kostiumie kąpielowym, by ten po zmoczeniu prześwitywał, jeździ samochodem bez bielizny, by jadący w wyższych pojazdach widzieli jego nagość

obmacywacz
dotyka innych "niechcący" w ulicznym tłoku i w autobusach; opowiada sprośne historie, tak że rozmówca czuje się dotknięty i zbrukany, mimo że nie doszło do fizycznego kontaktu

anonimowy kochanek
krąży po klubach, dyskotekach, plażach, a nawet publicznych toaletach, szukając partnera seksualnego; nie musi nawet znać jego imienia

uwodziciel
romansuje z kilkoma osobami naraz, nawet jeśli jest w stałym związku; ma poczucie, że każdy kolejny stosunek przydaje mu władzy nad innymi ludźmi

klient
wybiera płatną miłość; korzystając z tej formy zbliżenia, nie musi nikogo uwodzić, płaci i dostaje, co chce

sadomasochista
zadaje sobie ból fizyczny, by zwiększyć intensywność zmysłowych doznań.

JAK POMÓC ?
Najtrudniejszy jest pierwszy rok terapii. Unikanie "chorych" form rozładowania napięcia seksualnego, które dawały uzależnionej osobie najwięcej satysfakcji, to dla organizmu ogromny stres.

Określić WRAZ Z TERAPEUTĄ swój indywidualny bodziec, który inicjował "chore" zachowania seksualne, i unikać go.

Znaleźć sobie nowy cel w życiu.

W drugim-trzecim roku terapii seksoholik lepiej radzi sobie ze stresem, odbudowuje wiarę we własne siły.

NAJWAŻNIEJSZE
Każdy seksoholik musi pogodzić się z własną bezsilnością i utratą kontroli nad sobą. Im szybciej dostrzeże swoją słabość i uzna ją, tym prędzej zgłosi się do specjalistów i podejmie leczenie, indywidualne oraz w grupie, wspierając się na spotkaniach AE.

Objawy uzależnienia od sexu:

• podejmowanie różnorodnych zachowań seksualnych bez względu na ryzyko, które się z nimi wiąże; zachowania seksualne mogą być bardzo różnorodne, np. fantazje seksualne, zaabsorbowanie myśli na podniecających obrazach, uprawianie seksu lub masturbacja,
• nieumiejętność zaprzestania nadmiernych zachowań seksualnych pomimo różnych ubocznych konsekwencji; osoby uzależnione od seksu mają tendencję do wypierania problemu, zauważa się u nich następujące mechanizmy obronne: racjonalizację i minimalizowanie problemu; ich zachowania seksualne mają pewien schematyczny i powtarzalny wzorzec,
• skłonność do poświęcania ważnych spraw rodzinnych, socjalnych, zawodowych lub rekreacyjnych dla swoich zachowań seksualnych,
• ciągła potrzeba lub wysiłki do ograniczenia zachowań seksualnych, w większości osoby uzależnione od seksu są jednak niezdolne do powstrzymywania się,
• niezwykła ilość czasu spędzana na aktywności seksualnej,
• prowadzenie podwójnego lub wielokrotnego życia,
• rytualizacja i kompulsywność zachowań seksualnych; zachowania te mają charakter przymusu wewnętrznego, opór przed realizowaniem fantazji powoduje u osoby uzależnionej od seksu powstawanie napięcia wewnętrznego,
• obniżenie zainteresowania życiem duchowym,
• ciągłe łamanie reguł etycznych, hierarchia wartości ulega spłaszczeniu, seks zajmuje w niej pierwsze miejsce,
• zagrożenie dla życia zawodowego lub rodzinnego.